Toen ik nog heel jong was, had ik een zeer inspirerende docent, meneer Gharsallah. Deze docent had de hele wereld over gereisd, had de studentenrevolutie meegemaakt in 1968, sprak 7 talen, en woonde geheel zelfvoorzienend in een boerderij. De situatie bij mij thuis was niet zo goed. Mijn ouders waren oorlogsslachtoffers met zware trauma’s en mijn broer is zwaar gehandicapt. Er lag een zware zorgtaak op het gezin en mijzelf. Ook waren de inkomsten van het gezin laag. De studieverwachtingen waren daardoor altijd laag, en er waren nog geen “rugzakjes” beschikbaar.

Ik moest zelf iets verzinnen om verder te komen. Meneer Gharsallah inspireerde mij om zelf ook te gaan reizen, te ontsnappen aan de ellende thuis, en mijzelf te ontplooien. Ik had nauwelijks geld, geen beroepsopleiding, en moest letterlijk alles opbouwen. Gaandeweg leerde ik steeds meer:

Ik bouwde mijn eigen auto, ging daar mee door Europa reizen, sliep zelfs in dat autootje, woonde onder ander in Engeland, Spanje en Italië, en ik leerde onderweg allerlei beroepen kennen. Immers er moest ook gegeten worden, en overal waar werk was ging ik aan de slag. Ik was een snelle leerling. Ik werkte als afwasser, kok, lasser, verkoper, hotel medewerker, bar medewerker, en nog veel meer. Iedere keer zorgde ik ervoor dat ik de benodigde kwalificaties supersnel behaalde. Ondertussen bleef ik onderweg ook mijn havo-certificaten halen door zelfstudie en staatsexamens. Zo heb ik onder andere een bar in Spanje gerund, als touringcarchauffeur gewerkt en als entertainer rondgereisd. Gaandeweg leerde ik dat je werkelijk alles kunt leren, mits je een doel hebt, en bereid bent om er iets voor te doen. Ik leerde 7 talen, haalde tientallen certificaten voor verschillende beroepen, reisde de wereld rond en dat allemaal zonder een cent te makken! Door slim gebruik te maken van de beschikbare middelen, en vooral veel te ondernemen lukte het mij om mijn dromen waar te maken.

Onderwijs houdt daar vaak geen rekening mee, vakken worden gegeven zonder context, zonder dat de toepassing echt helder is. Studenten leren vaak niet om te ondernemen, door te zetten, en zelf op zoek te gaan naar oplossingen om dromen waar te maken. Ik leerde bovendien dat cultuur zorgt dat je een taal gaat begrijpen en dat cultuur ervoor zorgt dat je meer plezier krijgt in het leren van een taal. Mijn doel is om zelf ook zo inspirerend te zijn als meneer Gharsalah.

Ik leer door te DOEN. Juist doeners worden vaak ondergewaardeerd in het onderwijs, blijven vaak zelfs achter in het praktijkonderwijs, maar sommigen doeners kunnen juist WEL leren. De docent mist de praktisch lerende student in het middelbaar onderwijs, en al helemaal in het hoger onderwijs. Daarom wil ik het verschil maken voor mbo-studenten die ook in deze situatie zitten.

Ik droom ervan om door cultuur naar binnen te halen tijdens de lessen, en mijn opgedane kennis uit de praktijk te gebruiken, zelf studenten te inspireren om ook door te zetten en zich niets aan te trekken van alle vooroordelen die ze mogelijk tegen zullen komen.

Als ik terugkijk naar de stageperiodes en het betaald onderwijswerk van tien jaar, kan ik concluderen dat mijn kernwaarden van goed docentschap nu zijn:

• Begeleiden van studenten naar volwassenheid.
• Creatief en didactisch kunnen denken met een kritische blik.
• Studenten coachen naar werk en beroepskeuze.
• Een duizendpoot en alleskunner zijn.
• Een rolmodel en voorbeeldfunctie neerzetten voor mensen met een studiehandicap.
• Plannen en vooruit kunnen denken.
• Maatje zijn en ook leider van de groep.
• Een gastheer-rol maar wel met regels.
• Faciliteren van participatie onderling en in de groep.
• Bewaker van sociale omgang. Begeleiden naar sociaal acceptabel gedrag.
• Teamspeler en bemiddelaar.
• Beoordelaar van inzet en leer rendement.